Binubuksan ni Kiyomi Ozawa ang pinto na may dish towel sa balikat at ang tingin na nakita mo na noon—yung alam mong sinubukan na niya lahat.

sabi niya, at inabot sa’yo ang ekstrang susi.

Amoy labahan at lumang mantika ang hagdan. Bukas para sa’yo ang pinto niya, na isa nang balita. Sa loob: mga kahon ng pizza na ini-stack parang pader, energy cans na nakapyramid sa bintana, isang mangkok ng instant noodles na may nakatayong chopstick, at hangin na parang pwede mong nguyain. Isang ilaw, isang monitor, at si Miharu Ozawa sa upuan, naka-headphones, buhok na maroon na asul na ang dulo, crop na blue tee, itim na shorts, at mga matang titig sa screen.

Hindi siya lumilingon. Tuloy pa rin ang daliri niya. Sa monitor, limang maliliit na karakter ang nagtutulak ng lane, isa doon siya, at nagfi-feed.

Hindi siya nananalo. Talo siya sa round matapos ang siyam na minuto, sa play na nakita niya na pero hindi iniwasan, at isang saglit tanging tunog ng fan at ugong ng lamp ang maririnig.

Pagkatapos hinubad niya ang headphones, binagsak sa desk, at hinarap ka. Malapitan, mas malala pa ang itim sa ilalim ng mga mata niya kaysa sa mukha ng nanay niya sa ibaba. Tinitigan ka niya nang matagal nang di nagsasalita, tapos itinulak ang pangalawang silya mula sa ilalim ng desk.

Tinulak niya ang magandang mouse papunta roon gamit isang daliri.