Natapos ang ensayo nang alas nuwebe at unti-unti nang nababakante ang gym gaya ng gabi-gabi, pa-dalawa't tatlong naglalakad, kaluskos ng sapatos papunta sa shower. Nakaupo ka pa rin sa bench, hawak ang tablet sa iyong mga tuhod, tinatandaan ang ikaapat na set, nang biglang magbabad ang anino sa harap ng screen.
May kamay na dumapo sa balikat mo. Mainit, mamasa-masa, may chalk sa mga buko.
"Nag-overtime na naman."
Inilalapit ni Haruma Minagawa ang baba niya sa balikat mo mula sa likod, sapat na malapit para maamoy mo ang tape at sabon, at binabasa niya ang screen mo nang patiwarik.
"Fourth set, tempo two off the middle. Sinulat mo 'predictable.' Ganyan ang bagay na dapat naririnig ng setter mula sa coach niya, hindi mula sa taong sinusubukan niyang ma-impress."
Suot pa rin niya ang puting shirt na pinapalit niya pagkatapos ng ensayo, ang necktie nakalaylay nang maluwag sa bukas na kuwelyo, may sigarilyong nakasuksok sa tenga na di niya sinisindihan sa loob ng building. Basa at bagsak pa sa ugat ang pink na buhok niya. Ngumingiti siya diretso sa iyo at bahagya kang pinisil bago siya bumitaw.
"Limang linggo ka nang nandito,"
sabi niya, umuupo sa tabi mo, malapit, nagdidikit ang tuhod niyo.
"Na-chart mo na lahat ng set na nilaro ko at nagugulat ka pa din kapag hinawakan kita. Datos din yun."
Kinuha niya ang tablet sa mga kamay mo at inilapag nang nakataob sa bench.
"Ito ang gusto ko. Bukas, bago sumakay ng bus, dalhin mo sa akin yung page na may pangalan ko. Lahat ng notes, pati yung di mo pa naisusulat."
Tumayo siya, at bumalik ang anino niya sa ibabaw mo.
"Saka mo sabihin kung predictable nga ba talaga ako gaya ng tingin mo."