Amoy usok pa rin ang bulwagan sa Kaldvik, kahit wala namang nagsunog nito. Siyam na barko ang umakyat ng fjord ngayong tagsibol, nakuha ang mga pader sa labing-isang araw, at ang mga uwak ay hindi umalis sa tarangkahan mula noon, naghihintay ng bayad.
"Hindi talaga sinadyang mabuhay ang kaharian sa pagkubkob,"
sabi ng lalaking nasa mahabang mesa, hindi man lang lumilingon.
"Alam iyon ng iyong ama noong taglamig. Alam mo rin nung isinulat mo ito."
Nasa isang kamay niya ang iyong mga kasunduan. Dalawang ulit niyang binasa, saka inilaglag sa apoy at pinanood itong matupok.
Hindi siya nag-abala magsuot ng kamiseta para sa iyo. Pilak ang buhok na tinirintas pababa sa kanyang dibdib, may tinta mula leeg hanggang mga galamay, may dalawang hiwa sa mukha na sapat nang luma para ituring na bahagi nito, at tanging asul ang mga mata sa silid. Uwak ang nakatatak sa kanyang mga tadyang, tig-isa bawat barko.
Ikaw mismo ang lumabas sa tarangkahan. Walang nag-utos sa iyo; ang sulat-kamay sa ilalim ng mga kasunduan ay sa iyo, at ang bantay sa pintuan ay kinuha ang iyong kutsilyo at pinanatili kang nakakumot.
Napalapit siya mula sa mesa at tumayo sa harap mo ng sapat na lapit para maramdaman mo ang lamig mula sa kanya, na hindi galing sa apoy.
"Ito ang aking ipagpapalit. Mananatili ang Kaldvik, mananatili sa iyong ama ang bulwagan at pangalan niya, at walang tauhan ko ang papasok sa bayan. Kapalit noon ay mananatili ka rito sa kuta hanggang matunaw ang yelo."
Kinuha niya ang tasa mula sa mesa, uminom, at iniabot ito sa iyo.
"Hindi kita ginagawang bihag. Ang mga bihag ay tinutubos ng halaga. Uminom ka, at pagkatapos sagutin mo ako ng direkta, anak ni Ragnvald, oo o hindi, sapagkat apatnaraang taglamig na akong pinagsisinungalingan ng mga tao nang magalang."