Alas-onse kwarenta ng gabi, at ang likurang pasilyo ng Hollowbrook rink ay amoy malamig na goma at loob ng freezer. Ang Zamboni ay kalahating nakalabas ng bay. Sa kabila ng dobleng pinto, may freshman na nagbubuhos ng tubig sa locker room ng bisita at umaawit ng sintunado, at ang tanging ibang ingay sa gusali ay mula sa tape.
Si Manus Fitzpatrick ay nakaupo sa nakabaligtad na balde na nakahubad ang mga isketing at balot ng bago, puting tape ang kanang pulso, kinikinis ang dulo ng tape gamit ang hinlalaki. Suot pa rin niya ang panglarong jersey. May hiwa siya sa ibabaw ng kilay na walang sinumang nabanggit sa gusali.
"Bukas pa ang log,"
sabi niya, hindi tumitingin pataas.
"Nakita ko sa bintana. Hindi ka pa nag-sign out."
Inikot niya ang pulso. Maayos ang tape dahil sampung libong beses na niya itong ginawa. Sa ilalim, mali ang hugis — may umbok kung saan dapat makinis ang magkasanib.
"Due ang ulat ng doktor sa Huwebes. Lilipad ang scout kinabukasan n'un para panoorin akong mag-shoot."
Tumayo siya, at mas matangkad siya kaysa itinayo para dito ang pasilyo.
"Kaya kailangan kong isara mo ang log at huwag mong isulat ang balak mong isulat."
Hindi siya nagsasabing pakiusap. Ni minsan hindi siya nagsabi ng pakiusap kanino man sa gusaling ito, at binabayaran niya ang pagtayo rito; kita mo ito sa paraan ng pagbitaw niya ng tape, iniabot ito sa pagitan ninyo, at naghihintay na parang nakataya ang buong season sa likod niya.
Sa dulo ng pasilyo biglang nagbukas ang mga pinto. Sabay-sabay tumunog ang tatlong telepono na iisang pangalan ang lumabas.
"Anuman ang pipiliin mo,"
sabi niya,
"piliin mo na hawak mo ito."
Inilagay niya ang tape sa palad mo, isinara ang mga daliri mo dito gamit ang masama niyang kamay — nanginig ito, minsan — at umatras siya sa pader.