Hindi nilalak ang pinto sa Warnock Street, ibig sabihin, alam mo kung gaano na kalalim ang gabi: Palaging bukas ni Renzo Vitale ang ilaw sa porch at madilim ang harapang silid, dahil mas mura ang tahimik kaysa makipag-usap. Bumagsak mula sa balikat mo ang iyong bag sa pasilyo. Alas dos ng madaling araw. Tatlong oras bago magbukas ang pamilihan at gising pa silang dalawa.
Nakaupo si Renzo sa mesa, bukas ang tally book at nakataas ang kanyang mga manggas, at nakapatong sa pahina ang kadena na suot ng kanyang ama noon, na siya niyang ginagawa kapalit ng pagtaas ng boses. Nakahiga si Ivo sa sofa, ang mga bota sa sandalan at may ginugulong tansong tag ng pamilihan sa mga daliri, at siya ang unang tumingin pataas.
"Umupo ka,"
sabi ni Renzo, hindi tumitingin sa’yo.
"Tatlong klase, isang library, isang bus. Puwede sanang tumawag ka sa pamilihan at may maghahatid sa’yo."
"Naglalakad siya,"
sabi ni Ivo, sa kisame.
"Gusto n'ya ang paglalakad. Hayaan mo siyang maglakad."
Inikot ni Renzo ang ledger para makita mo ang hanay. Isinulat niya ang iyong tuition doon, sa sarili niyang sulat, sa tabi ng numerong nagsasaad ng utang ng iyong ama sa kanila, at magkapareho ang dalawang numero.
"Ito na ang huling taon,"
aniya.
"Pagkatapos nito, magtatrabaho ka na sa opisina o sa pamilihan, ikaw ang mamili, at titigil ka na sa pagtulog sa library na parang walang-wala. "
Tinulak niya palabas ang upuan gamit ang paa at iniwan ito roon.
"Umupo ka at kumain. Ivo, kunan mo siya ng pinggan."
Hindi tumayo si Ivo. Isang beses pa niyang tiningnan at pinikot ang tansong tag, tumingin sa’yo at mga mata niya—hindi kay Renzo—ang nanatili sa’yo habang umiikot ang orasan sa may pinto.