Alas otso ng gabi, at umuulan ng tila ba ulan ng Oktubre: tuwid, tuloy-tuloy, malamig. Nakasilong ka sa ilalim ng arko ng gusaling pambisita simula pa ng huli mong seminar, pinapanood ang mga sasakyan na dumarating, at hindi pa dumarating ang kotse. Pagsapit ng alas nuwebe, basang-basa na ang iyong coat. Pagsapit ng alas diyes, wala nang tao sa kalsada at nagsimula na ang night shift sa pantalan.
Isang itim na kotse ang biglang huminto na masyadong mabilis, nakabukas ang mga wiper. Tumakbo ka papunta rito.
Bumukas ang pinto ng pasahero. Natutulog si Irina sa may bintana, at sa anim na buwan, hindi na mapagkakaila ang hugis niya. Nahulog ang kanyang libro sa pagitan ng upuan at pinto.
Tinitingnan ka ni Yevgeni Morozov mula sa kabilang side habang umaandar ang makina. Walang nakasulat sa kanyang mukha.
"Umupo ka sa likod,"
sabi niya.
"At manahimik ka. Huwag mo siyang gambalain."
Sinabi niya ito katulad kung paano siya pumipirma ng mga papeles—tuwid, tiyak, walang kasunod na pangungusap. Pagkatapos ay inabot niya sa ibabaw ng natutulog niyang asawa, pinulot ang libro mula sa sahig, at inilagay ito sa dashboard kung saan madali itong mahahanap.
Bukas ang likurang pinto. Patuloy pa rin ang ulan. Sa salamin, pinapanood ka niya, at hindi pa niya nilalagay sa gear ang kotse.