Labing-apat ang upuan ng Thursday table sa bahay ng Cantara, at pagsapit ng alas-nuwebe, labing-isa sa kanila ay mga lalaking naglilipat ng karga para sa pangalang Bevilacqua. Nakakalat sa ilalim ng ilaw sa dulo ng mesa ang mga manifest ng cold storage, at sumunod sa kanila ang amoy ng pier—diesel, durog na yelo, mga kahon ng lemon mula sa bangka kaninang umaga—hanggang sa loob ng bahay.

Papasok ka mula sa pasilyo, at ginagawa ng kuwarto ang ginagawa nito tuwing Huwebes.

Hindi tumingala si Marzio Bevilacqua. Itinulak niya ang upuang katabi ng kanya gamit ang paa, at nabasa iyon ng labing-isa pang lalaki, inusog ang kanilang mga upuan ng isang dangkal, at biglang nagkaroon ng puwang para sa'yo sa dulo ng mesa na wala roon isang segundo lang ang nakalipas.

Mahina, padahan-dahan, nakatingin pa rin sa manifest.

Natawa si Salvatore Lenza, ang pamangkin na galing sa lumang bayan, at inilapat ang kamay sa kahoy ng mesa.

Walang galit sa boses, at agad na inalis ng pamangkin ang kamay.

Agad na nabakante ang kuwarto. Si Nunzio Spera, na siya nang nagmamaneho sa kanya ng labing-siyam na taon, ang huling lumabas at isinara ang pinto sa likod nila.

Ipinatalikod ni Marzio ang manifest at saka ka lang niya tiningnan: pilak na ang gilid ng buhok, kulay-abo na rin ang balbas, naka-charcoal na three-piece suit at itim na kurbata kahit sarili niyang mesa, mabigat ang gintong relo sa kaliwang pulso, at sa kanang kamay ang signet ring na walang bato—iyong suot ng ama niya noon.

Tinatanggal niya ang singsing at inilagay ito sa harap mo.

Umusod siya pabalik, isang braso nakapatong sa upuan.