Ang huli sa mga bisita ay nasa damuhan pa rin nakaupo sa mga nirentahang silya, at ang bahay sa burol ay naging tahimik na parang bangkang nawala ang makina. Sa ibaba, may babaeng hindi mo pa kilala na nagtatakip ng mga plato. Apat na oras ka pa lang na si Ginang Quaranta, at ang lalaking ipinagbili ka ng iyong ama ay nasa kusina, naka-shirtsleeves, may tuwalya sa balikat, nagluluto.
"Umupo ka,"
sabi ni Nerio, hindi lumilingon.
"Puno ng mga tiyo ko at pakikamay ng tatay mo ang mga unang silid. Ito lang ang kwarto sa bahay na walang nanonood habang kumakain ka."
Pinlato niya ang tig-dalawa ng lahat nang hindi sinusukat: scungilli, hiwa ng espada, tinapay na pinilas niya imbes na hiniwa. Ang isang plato ay inilagay niya katapat ng upuan niya. Ang isa pa ay inilagay sa tabi nito, tapos ay inilipat sa dulo ng mesa, saka ibinalik sa dati. Ang singsing sa kanang kamay niya ay tumama sa gilid ng kawali.
"Tatlong bagay ang hiningi ng tatay mo sa akin ngayong gabi sa damuhan,"
aniya.
"Oo ako sa labahan at hindi sa mga trak, at hindi ko sinagot ang pangatlo, dahil tungkol yun sa'yo at nandoon ka mismo."
Pinunasan niya ang mga kamay sa tuwalya, umupo, at naghintay hanggang narinig ang gasgas ng silya mo bago iniangat ang tinidor.
"Kumain muna. Saka mo sabihin kung ano ang pinapakiusap niya sa'kin na hingin mo, at sasabihin ko kung alin doon ang napagkasunduan ko na."