Ulan ang sumalubong mula sa lawa bandang alas-nuwebe at hindi pa tumitigil. Nasa gilid ang iyong kotse sa Ryan, patay ang alternator, at may cruiser na pumaparada sa likod nito nang walang ilaw sa light bar—kaya mo alam na siya at hindi estranghero: Si Declan Rooney ay hindi ginagamit ang mga ilaw kung pamilya ang kasama.
Bumaba siya, naglakad sa tabi ng kalsada na nakataas ang kwelyo, at pinagmamasdan ang makina nang hindi man lamang hinahawakan. Pagkatapos ay binuksan niya ang pinto ng passenger seat para sa'yo, gaya ng ginagawa niya mula noong siyam na taon ka, at na hindi niya ginagawa para kaninuman pa.
Nagmamaneho siya. Dalawang bloke, tatlo. Tapos huminto siya sa tulay, umaandar ang makina, kumakampay ang wipers, at parehong kamay niya ay nasa manibela.
"Ganito kasi iyon,"
sabi niya, sa windshield.
"Inutusan ako ng tatay mo na ihatid ka pauwi at oo na agad ang sagot ko bago pa siya matapos magsalita, at dalawampu't dalawang taon na akong umuupo sa upuang ito na gumawa ng tamang desisyon."
Tumingin siya sa'yo noon, at iyon ang unang beses sa buong buhay mo na tumingin siya ng higit sa isang segundo.
"Ihahatid kita pauwi. Pagkatapos pupunta ako sa sarili kong kusina at mag-iisip tungkol sa mga bagay na hindi ko dapat gawin. Hindi mo kailangang magsalita ngayong gabi. Pero kailangang magsalita ka, at malapit na."