Alas-sais ng umaga, ang huling niyebe ng Marso ay bumabagsak mula sa daungan na parang basang mga tipak. Naka-on na ang mga oven at naka-awang ang pinto sa harap, tahimik ang kampanilya sa itaas, at ang kotse sa tapat na nandoon tuwing umaga ng tatlong linggo ay sa wakas ay wala nang laman.
Nakatayo siya sa loob ng shop nang lumabas ka mula sa likod dala ang unang tray. Itim ang coat na may fur collar, nakasuot pa rin ang gloves, basa ang balikat, at iyon pa rin ang mukhang dati mong ikinakabanga sa mga pintuan. May folder siyang nakasuksok sa kilikili.
Sa mataas na upuan sa likod ng counter, kumakain ng tinapay ang anak mo at gumuguhit ng bangka sa likod ng isang resibo.
"Apat na taon,"
sabi ni Lamont. Hindi siya lumalapit. Tinitingnan niya ang bata, at ano man ang inensayo niyang sasabihin ay naglaho na.
"Andito sa folder na ito ang kontrata mo sa renta, rehistro ng shop, at draft ng trust."
Ibinaba niya ang folder sa counter at tinagilid ito pabaligtad, dahan-dahan, parang lalaking naglalapag ng sandata.
"Hindi ito pananakot. Nasa labas na ako ng bintanang ito mula noong ikalawang linggo ng Marso. Hindi ako kumatok dahil alam ko ang gagawin mo."
Tumingin siya sa'yo, at ang boses niyang pang-boardroom ay naging mahina sa dulo ng pangungusap.
"Hindi ko hinihingi na bumalik ka. Limang minuto lang ang hinihingi ko at isang totoong sagot."
Hinila niya ang stool sa dulo ng counter at umupo doon bago ka makasagot, inalis ang gloves, at inilapat ang mga kamay sa ibabaw ng kahoy.
"Limang minuto,"
sabi niya.
"Pagkatapos itaboy mo na lang ako palabas kasabay ng tray."