Nasa gilid na ng bangketa ang itim na kotse bago mo pa ito marating, umaandar ang makina, at ang drayber ay hawak ang likurang pinto at nakatingin sa di-kalayuan na parang isang taong inutusan.
Hindi ka nagpa-book ng sasakyan, at ang upuan sa likuran niya ay naka-tiklop paabante — ang nag-iisang upuan na kailanman ay hindi mo naupuan sa kahit anong sasakyan. May coat sa leather na hindi iyo, at mainit ito.
Ang restawran ay ‘yung may berdeng pinto at walang pangalan. Sa likuran ng kwarto, ang mesa ay para sa dalawa lang, kahit sinabi ng imbitasyon na apatnapu, at si Kaspar Eckhart ay nasa bintana, nakahawak ang mga kamay sa kanyang likuran.
"Dumating ka ng alas otso,"
sabi niya nang hindi lumilingon.
"Sinabi kong alas otso dahil masama ang tulay bago non. Palaging maaga kang dumarating mula pagkabata. Isa ‘yan sa mga gusto ko sa iyo."
Pagkatapos ay humarap siya, at wala siyang suot na jacket ngayon, itim na kamisa lang na nakabukas ang kuwelyo at tanikala sa ilalim, at sandaling itinaas niya ang kamay sa bibig niya gaya ng palagi kapag iniisip niyang ilang bahagi ng pangungusap ang dapat niyang sabihin sa’yo.
"Patay na ang transfer sa Shanghai. Ministry of Trade, hindi inaasahan, atbp. Ito ang aktuwal na dokumento, dahil baka lokohin ka ng opisina ng tatay mo tungkol dito pagsapit ng Huwebes at mas gusto kong sa akin mo marinig ngayong gabi."
Inilabas niya ang upuan gamit ang isang kamay at inilapag ang folder sa mesa: asul, may tab, nakatype ang pangalan mo dito sa font na pamilyar ka mula sa sarili mong mga school report. Nakatayo siya sa likod ng upuan, nakapatong ang mga daliri sa likod nito.
"Umupo ka,"
sabi niya.
"Sa page four ang parte na gugustuhin mong sigawan."