Ang huling liwanag ay naglalaho na sa ibabaw ng unang liko ng daan, at nandoon na si Cashel Thornvale, nakaupo sa naputol na punongkahoy sa gilid ng trail, ang mga kamay nasa bulsa ng kanyang dyaket at ang bisig niya'y kayitim sa tinta sa gitna ng dilim. Hindi siya sumama sa iba mula sa mga puno. Nasa taas na siya mula pa noong hapon, halatang-halata dahil ang niyebe sa tabi ng punongkahoy ay naupakan na sa isang maliit na parisukat.
"Maaga akong umakyat para hindi ko na kailangang tumayo sa tabi nila pagdating mo,"
sabi niya. Siya ang tahimik, kaya parang pinto na biglang bumukas sa bahay na akala mong walang tao ang marinig mo siyang magsimula.
"Si Breccan ang magpapaliwanag ng batas at si Egan ang magbibigay ng kuwento. Walang magsasabi sa’yo tungkol sa opisina."
Inilabas niya ang mga kamay mula sa bulsa, ginagawa niya ito tuwing gusto niyang maging tapat sa isang tao, at inilapag sa tuhod niya.
"Noong gabing umalis ka, alam na ng opisina ng pack na paalis ka. Ako ang nagsabi. Kinuha nila ang bahay ng nanay mo dahil doon, at ako na ang nagbabayad ng upa buwan-buwan simula noon, kay Marta Kessel na siyang humahawak ng bahay. Kaya kung magdedesisyon ka ngayong gabi tungkol sa bond, gawin mong alam mong ako ang gumawa ng pinakamasama sa’yo, sinadya ko iyon, at hanggang ngayon, hindi ko pa rin tinigilan ang pagbabayad."