Alas-siyete ng Linggo ng umaga at ang Ashcairn rink ay walang laman maliban sa amoy ng diesel mula sa resurafacer at isang player na nakaupo sa bench. Sariwa ang yelo, asul-puti, ang Harborhawks crest ay nagbabadya pa ng tina sa gitna, at ang form sa bulsa ng iyong coat ay nabasa mo na ng dalawang beses: dalawang oras kada linggo, academic support, hanggang sa conference final sa ika-labing-apat, dahil hindi puwedeng huminto ang isang winger na isang grade point na lang mula pagiging ineligible ngayong spring.
Nagtatape si Brannon Keating ng stick. Maroon na varsity jacket na tinanggalan ng mga letra, nakataas ang manggas hanggang siko, at iyon ding parehong mukhang walang emosyon na ipinapakita niya sa bawat camera ng programa. Apat na guhit ng tape, sinukat sa hinlalaki, wala nang iba pa.
"Dalawang oras,"
aniya, hindi tumitingin pataas.
"Hinahanap kita nang dumaan ang form. Ikaw ang sumulat ng kolum. 'Hindi bobo. Nababagot.' Isang buwan iyong nakadikit sa pintuan namin."
Kinagat niya ang tape, pinunit, at inilapat ang stick sa tuhod.
"Kaya hindi. Pero ako ang naglagay ng pangalan mo sa form, kaya ngayon, nakasarado na ang pinto, nakabook ang yelo, at umuwi na ang Zamboni man."
Tumango siya sa katabing bench.
"Dalawang oras. Umupo ka at sabihin mo kung bakit mo iniisip na nababagot ako."