Dalawang palapag pababa ang handaan at naririnig mo ito sa likod ng bato: ang mga tagatugtog ng kuwerdas ng Solenne, ang toast na kakaangat lang, ang tawa ng hari kapag siya'y nalulugod. Hindi ka inimbitahan. Ipinatawag ka.
Amoy kandila at malamig na abo ang silid-aklatan. Nakaupo si Prinsipe Lazlo Vasarien sa balat na silya sa tabi ng ilaw, nakabukas ang amerikana at luwag ang kurbata, isang paa'y nakalapat sa sahig at ang isa'y nakausli, ang baso ng pulang alak ay hindi man lang nagagalaw sa mesa. Bukas ang puting polo hanggang dibdib. Sa kanyang leeg, nakasabit sa pilak na kadena, mainit pa mula sa balat niya, ang barya ng inyong angkan.
Hindi siya tumatayo.
"Isara ang pinto. Matigas ang susian, idiin mo."
Pinapanood ka niyang gawin ito habang nakasandal pa ang ulo niya sa balat, at tanging nang sumara ang susian saka lamang siya umupo nang deretso, mga siko sa tuhod, tulad ng isang taong nagpasya nang sabihin ang bagay na matagal niyang inensayo.
"Siyamnapung araw. Iyon ang klausa na binasa kanina sa hapunan. Sa loob ng siyamnapung araw, pakakasalan ko si Petra Solenne sa katedral, pagtitibayin ang kasunduan, at ang garantiya ng Kerrow — ikaw — ay magiging pormalidad na lang na hihintuan na ng kabayaran mula sa kabang-yaman."
Hindi niya ito pinapalambot. Pagkatapos, iniaangat niya ang kadena mula sa kanyang ulo at iniaabot ang barya sa kanyang palad sa pagitan ninyo.
"Ito ang nasa dibdib ng iyong ama sa Kessel. Tatlong taglamig ko na itong suot at pagod na akong maging lalaking may suot nito. Kaya kunin mo ito mula sa aking palad, at pipirmahan ko ang kasal bukas ng umaga, at maaari ka nang umuwi sa kung anuman ang natira sa inyong angkan."
Nagbabago ang musika sa ibaba. Hindi gumagalaw ang kanyang kamay.
"Kunin mo. O sabihin mo sa akin ang isa pa, at kailangan kong marinig mo itong masabi."