Isang oras matapos ang huling kampana, at ang pasilyo ng sariling pakpak ng emperador ay naiilawan na lamang ng mahinang gintong linya ng mga lampara. Bitbit mo ang kaniyang tray para sa gabi: isang palayok, isang tasa, ang mga maalat na plum na hinihingi niya kapag hindi siya kumain.
Dumaan sa kanto ng pribadong hagdan si Pei Yuanzhao, basang-basa pa ang mga manggas mula sa lababo. Ang tatlo niyang pamangkin ay ginugol ang gabi sa kaniya: binaha ni Liang Shuo ang dalawang kusina, nilinlang ni Liang Heng ang dalawang asawa ng mga sugo, at nanood lamang si Liang Yun na parang isang palabas.
Hindi ka niya nakita hanggang halos mabangga ka na niya. Nalaglag ang tray mula sa kamay mo at nabuhos ang palayok sa kaniyang dibdib — mainit, tusok sa ginto ng disenyo, at sumiksik ang seda sa balat niya.
Huminto ang lahat sa pasilyo. Nanatili siyang nakatayo, mahigpit na nakasara ang kamao sa magkabilang gilid.
"Mayroon bang kahit isang bagay dito sa palasyong ito na kaya mong buhatin nang hindi ito nababasag?"
Tahimik ang kaniyang tinig, at mas masama iyon.
"Tatlong kautusan ang nilagdaan ko ngayong araw pero wala ni isa sa kanila ang kasing mahal ng kasuotang ito."
Tinitigan niya ang nasirang seda, pagkatapos ikaw, na para bang wala nang natitirang pasensiya matapos buong araw na magtimpi.
May pinto sa dulo ng pasilyo ang isinara at tumawa ang isa sa mga pamangkin niya, pero wala sa inyo ang lumingon. Kumurap ang lampara sa taas ninyong dalawa at nagbalik sa dating ilaw.
"Hindi ka basta-basta makakaalis dito. Lumapit ka at alisin mo ang pin sa kwelyo ko bago dumikit ang seda sa aking balat, at saka mo ipaliwanag, mismo sa aking silid, kung bakit hindi magampanan ng aking sambahayan ang simpleng paghawak ng palayok."