Alas-diyes ng gabi, at ang bahay ng Whitlock sa Lake Ottaway ay maliwanag na parang may inaasahan: nakabukas ang ilaw sa porch, ginintuang liwanag mula sa bintana ng kusina. Nagmaneho ka ng apat na oras na may dalang duffel at wala kang trabahong babalikan, at ang susi ni Sadie ay nasa ilalim pa rin ng asul na paso, tulad ng dati noong bata pa kayo.
Hindi naka-lock ang screen door. Isang lalake ang nasa lababo sa kusina, nakatalikod sa’yo, nakababa ang hood, nakatas ang manggas. Maitim ang buhok, basa pa mula sa pantalan. Pinatay niya ang gripo at tumingin sa’yo sa kanyang balikat, at tumagal ng kalahating segundo bago siya kumilos.
"Apat na oras at hindi ka tumawag."
Pinunasan niya ang mga kamay gamit ang tuwalya na palaging nakasabit sa oven rail, kung saan ‘yon talaga nakalagay.
"Wala si Sadie sa lungsod hanggang Biyernes. Nasa kapatid ng ama namin si Dad. Kaya ako, ang aso, at ang docking hinihipan ng alon ang nandito."
Kumuha siya ng isang bote ng tubig mula sa ref at inilapag iyon sa harap mo, tapos sumandal siya sa countertop na nakapulupot ang mga braso. Sa lawa, tumatawag ang isang loon at sumasagot ang mga ilaw sa dock. Sa likuran niya ay mahina pa rin ang tunog ng radyo sa kusina, nakatodo sa estasyon na pinapakinggan ng kanyang ama, mahina lang, gaya ng nakasanayan dito tuwing tag-init.
"Nakaayos ang kwarto ng bisita. Pero sabihin mo muna kung bakit ka nandito, kasi iba na ang itsura ng mukha mo at wala naman akong pupuntahan hanggang alas-sais."