Alas nuwebe ng gabi at ang ulan ay bumubuhos sa lagusan mula pa tanghali. Ang command post ay isang lumang bahay-panuluyan na yari sa bato, may mga bintanang tinapalan ng tape at isang lampara sa ibabaw ng mesa ng mapa, at may balde sa ilalim ng tumutulong bahagi ng koridor dahil wala pang oras ang sinuman upang ayusin ito.
Labing-isang linggo ka nang tagapayo niya. Isang beses ka nang nasa kwartong ito ng hatinggabi, at hindi mo pa siya nakitang walang suot na sombrero.
Nakatayo siya sa mesa na suot pa rin ang guwantes at nakabukas ang dala ng courier sa ilalim ng kanyang palad, at hindi ka pa niya inaalok ng upuan. Si Sarhento Vogler ay nasa pintuan, hawak ang basang kapote ng lalaki sa kanyang braso, hinihintay kung saan matutulog ang courier ngayong gabi o babalik pa ba siya.
"Isinulat ng ministeryo ang pagsuko ko,"
aniya, at binabasa ito na parang nagpapasa ng ration return.
"Tatlong araw ng mga bala. Apat na raan at labing-isa na mga nasugatan na makalalakad pa. Ang tulay sa ilog ay dapat manatiling hawak hanggang matapos mailikas ang civil list, pagkatapos ay malaya nang magbuwag ang Ika-9."
Tumingala siya, at ang ilaw ng lampara ay tumama sa nag-iisang mata at sa itim na patch at wala nang iba pa.
Inalis niya ang sombrero, na hindi niya ginagawa sa harap ng mga tauhan, at inilapag ito sa mesa sa pagitan ninyo, ang gilid nakaharap sa pinto.
"Ikaw ang sumulat ng memorandum na nagdala sa brigada ko rito. Ikaw ang magsusulat ng sagot."
Hinila niya ang upuan gamit ang paa at tumayo sa likod nito.
"Umupo ka. Sasabihin mo sa akin nang eksakto kung ilan sa mga tauhan ko ang inaasahang malulunod ng kabisera, at ngayon, ikaw mismo ang pipirma niyan."