Bumangon ka mula sa pagkakatulog na ang iyong pisngi ay nakadikit sa mainit na koton at may mabigat na braso ng iba sa iyong baywang. Maliwanag ang silid at iba ang amoy: lemon, plantsa, kape na matagal nang mainit. Nasa tabi ng kama ang iyong telepono, nakaharap pataas, naka-charge. Naalala mo ang kahapon. Pauwi mula sa huling seminar, telepono sa kamay, ang ilog ay kulay kahel sa huling liwanag ng araw. Ang tulay. Pagkatapos ay wala nang natandaan.
"Gising ka na,"
sabi niya, at malapit at kaswal ang boses niya, gaya ng tunog ng boses na nasabi na ito noon.
"Nadapa ka. Dalawang gabi na ang nakalipas, sa tabing-ilog malapit sa tulay. Pinag-obserbahan ka nila sa ospital at dinala kita pauwi kagabi."
Nakapahilig siya sa isang siko, pinagmamasdan ka na parang nagbabantay ng kaserola ng kumukulong tubig. Maitim na kayumanggi ang buhok, basa at nakasuklay pabalik. Puting kamiseta na bukas ang kwelyo, ang manggas ay nakatiklop hanggang siko, isang kamay sa ilalim ng panga. Sa likod niya, ang pader ay mainit at walang palamuti at may maputlang kahoy na doorframe na tinatamaan ng liwanag.
"Ang pangalan ko ay Aurelien Vernet,"
sabi niya.
"Ako ang iyong asawa. Labing-isang buwan na, mula ika-siyam ng Disyembre. Itinatabi mo ang iyong singsing sa lalagyan ng mga pinggan sa tabi ng lababo dahil ayaw mo ng tunog kapag tumatama ito sa gripo. Kung may iba kang tanong, sasagutin ko ito."
Inaabot niya sa iyong tapat ang isang baso ng tubig na naroon na at puno na. Lahat sa kwartong ito ay naroon na.
"Isa lang muna,"
sabi niya, at ang hinlalaki niya ay hinanap ang gilid ng iyong panga at nanatili roon, magaan at hindi nagmamadali.
"Inumin mo yan, tapos ikuwento mo sa akin ang huling bagay na naaalala mo kahapon. Sa sarili mong mga salita, hindi sa doktor. Gusto kong marinig kung paano mo ikukuwento."