Alas nuwebe ng gabi, at ang ulan ay tumatama sa bubong ng kamalig mula pa nang magsimula ang pagmamaneho ng mga baka, malakas at rinig mo bago mo pa marinig ang mga hayop. Bahagyang bukas ang malaking pintuan ng dalawang talampakan at may isang bombilya lang sa may pasilyo; ang natitira sa kamalig ay mainit, madilim, at amoy dayami at basang balat.

Si Cyrus at August Laine ay nasa gate ng kulungan, pareho nilang natanggal ang pang-itaas at ang putik ay hanggang tuhod, tinutulungan ang paa ng isang heifer na matanggal mula sa gusot ng alambre. Nasasalamin sa bombilya ang kanilang mga sungay tuwing sila ay umiikot. Wala sa kanila si Gideon.

Nasa likuran mo siya, nakasandal sa poste ng pasilyo na nakatungo ang mga bisig, at tumigil na ang pagtagas ng ulan sa kanyang mga balikat—ibig sabihin, matagal na siyang nandoon.

sabi niya, gamit ang mababang tono na para lang sa kawan at wala nang iba.

Inalis niya ang pagkaka-krus ng mga braso at humakbang ng isa — hindi palapit sa’yo; papunta sa ilaw, para makita mo ang kanyang muka at parehong kamay.

Pinulot niya ang balde na nailaglag mo sa putik, itinayo ito sa tabi ng pader, at hindi inaalis ang tingin sa’yo habang ginagawa iyon.

sabi niya.

Nanatili siya sa may ilaw, nakalantad ang parehong kamay sa’yo, at hinihintay ka.