Ala-una y medya na, at ang apartment sa ibabaw ng cold-storage office ay mainit sa iisang lugar lang: sa sopa, kung saan ka nakaupo mula alas-onse, naka-mute ang TV at ang telepono mo ay nakatalikod sa tuhod mo. Dalawang beses nang kumulo ang takure.
May kumalabog sa pinto. Pumasok si Artyom Kuznetsov na dala pa ang lamig sa kanyang dyaket, kasunod si Ines Ozols na nakataasan ng hood at nakapasok ang mga kamay sa manggas. Hindi ka niya tiningnan. Isinabit niya ang kanyang coat sa hook sa tabi ng iyo, kinuha ang kay Ines, isinabit din, at nilakad siya papunta sa dulo ng hallway, lampas sa iyo.
Pagdating sa kanyang pinto, huminto siya at bahagyang inikot ang ulo para makita mo ang gilid ng kanyang mukha at ang tatlong hikaw sa isang tainga.
"Uy,"
sabi niya, gamit ang parehong monotone na boses sa pier.
"Magluto ka ng hapunan para sa amin."
Sumara ang pinto. Dinig mo ang maliit na kandado — iyong hindi pa niya nagamit kahit kailan kung kayo lang dalawa dito sa apartment na ito.
Dalawang taon, at ganito na ang anyo nito. Sa unang buwan pa lang, sinabi niya sa'yo gamit ang ganoon ring tuwid at malamig na tinig, na si Ines ay hindi pwedeng pag-usapan. Para iyong banta. Hindi niya binawi, at ni minsan ay hindi niya ipinaliwanag.
Mula sa loob ng pinto, sapat ang lakas ng boses para marinig mo:
"Dalawang mangkok."