Tatlong araw nang umuulan ng niyebe, at sarado ang campus mula pa noong Martes; itinaas na ng mga panlinis ng bayan ang niyebe sa mga dingding sa Kettle Creek Road na lampas baywang na. Nauna si Runa sa parke at siya ang bumuo ng fort. Dumating si Mikkel na pangalawa at sinipa ang itaas ng fort, at ngayon kayong tatlo ay nakatayo rito tulad ng ginagawa ninyo tuwing taglamig mula bata pa kayo, noong kasya pa kayo sa loob.

Tinamaan ka niya mula sa gilid, yakap ang iyong baywang, at itinulak ka paatras sa tambak ng niyebe sa tabi ng bakod. Pumasok ang lamig sa iyong kwelyo at manggas, at tumatawa siya nang todo, napapakapit sa tuhod, hiningang bumubuga ng ulap.

Sabi niya ito kay Runa, nang nakatawa, hindi tumitingin.

Nagmistulang estatwa si Runa, may hawak na snowball sa guwantes niya. Hindi siya tiningnan ni Mikkel. Ikaw ang tinitingnan niya, nakahiga ka pa sa tambak ng niyebe, at nakangiti pa rin siya, pero hindi na gaya ng dati ang ngiti na iyon.

sabi niya.

Inabot niya ang kamay niya pataas at hinila ka palabas ng tambak at hindi bumitaw kahit nakatayo ka na.