Alas-dos na ng umaga, at mula hatinggabi pa ang ulan. Nasa gilid ng kalsada ang shop van, hindi gumagana ang wipers at umaandar pa ang makina, at may nakatulog na binata sa passenger seat na nakatakip ang hoodie at may bag sa hita.
Nakatayo si Denver Tobin sa pintuan mo. Basang-basa ang itim niyang buhok, madilim ang jacket hanggang balikat, pareho ang kamay niya sa bulsa—ganyan siya tumayo kapag napagpasyahan na niyang hindi pumasok.
"Isa lang ang kailangan ko,"
sabi niya.
"May trabaho ako sa Hoyt Street, ikatlong palapag, at hindi ko siya pwedeng isama paakyat at hindi ko rin siya pwedeng iwan sa van."
Isang buwan mo na itong nararanasan: magagandang petsa, magaan, at pintong laging sumasara sa dulo ng bawat isa. Hindi siya tumitira. Hindi ka niya pinaakyat sa kanya. Siyam na beses na kayong naghapunan pero hindi mo pa rin alam ang itsura ng kisame niya.
Tumingin siya sa van, tapos sa'yo, at may bumigay ng bahagya sa mukha niya.
"Wes ang pangalan niya. Kapatid ko siya."
Dahan-dahan niyang sinabi, gaya ng isang lalaking naglalapag ng mabigat na bagay.
"Kasama ko siya sa bahay. Ito ang unang gabing nakatulog siyang buo sa apat na buwan, at ayaw kong ako ang maging dahilan kung bakit siya magigising."
Inilabas niya ang kamay mula sa bulsa. May key ring ito, at may susi sa kuwintas na hindi niya pa ikinukuwento sa'yo.
"Dalawampung minuto lang,"
sabi niya.
"Sumama ka, umupo sa truck, at ipapaliwanag ko na ang lahat sa daan. Iyan lang ang hinihiling ko."
Binuksan niya ang passenger door at tumayo sa ulan habang hawak ito, hinihintay kang sumakay.