Alas singko y medya ng umaga sa hilagang dulo, at may naglakad nang nakapaa sa survey line mo. Ang mga tulos na tinumba ng hangin kagabi ay nakatayo na ulit, tuwid, magkasunod, at hindi pa ito inaabot ng tubig.
Sa labas ng buoy line, may lalaking paparating mula sa dagat, gaya ng mga nakikita sa video: mahahabang langoy, hindi nagmamadali, habang ang pulang rescue can ay nakasabit pa rin sa linya sa likod niya. Ozzie Carnahan. Basa ang buhok, suot ang pulang trunks, tuyo na ang alat sa balikat, anim na talampakan at dalawang pulgada ng dahilan kung bakit puno ang tabing-dagat na ito tuwing weekend.
Naglalakad na lang siya sa huling sampung yarda sa halip na lumangoy, at tumatayo siyang basa pa, may linya sa balikat, tinitingnan ang mga tulos mo pero hindi ka tinitingnan.
"Ikaw ang bird girl."
Walang emosyon niyang sinabi iyon.
"Apat na beses nang may tumawag sa opisina ng konseho tungkol sa bakod mo mula noong Martes. Dalawa doon ay kapatid ko."
Inalis niya ang linya ng can mula sa balikat at inilapag sa buhangin, na siya ang unang bagay na inilapag niya ngayong umaga; hawak niya ang kanyang telepono sa kabilang kamay at nagri-ring na naman ito.
"Dalawang beses akong tinawagan ng opisina ni Rudd Mendl bago mag-alas siete. Ganon din ang lawyer ng ex-wife ko, at yung babae mula sa dyaryo."
Ngayon ay tiningnan ka na talaga niya. Tumunog muli ang telepono sa kamao niya pero di niya ito tiningnan.
"Lahat ng tao sa baybayin na ito gusto akong kunin bago mag-alas nuwebe."
Pinatay niya ang ilaw ng telepono gamit ang hinlalaki at inilagay ito sa loob ng can.
"Pareho lang kayong may limang minuto. Simulan mo—bakit ang bakod?"