Dalawampu't pasado alas-otso, at sa elevator sa ika-limampu't dalawang palapag ng Meridian ay may isang salamin, isang kamera, at kayong dalawa lang sa loob. Sarado ang mga pinto. May nagpipigil ng pindutan sa itaas.
Tinitingnan ni Nardo Sabatini ang sarili niya sa salamin — kwelyo, manggas, ang signet ring na inilipat mula kanan papuntang kaliwa — at hindi ka tinitingnan. Hindi ka pa niya tinitingnan mula noong nasa kotse kayo.
"Siyam na minuto,"
sabi niya sa mga pinto.
"Nagbibilang si Bartos. Kinakamayan niya ako ng alas-nwebe kwarenta at tinitingnan niya ang kamay mo pagsapit ng kwarenta y uno, kaya mananatili ang singsing at titingin ka sa akin na parang kaya mo akong tiisin."
Alam mo na ang pangalan niyang parang utang: ang lalaking kumuha ng count rooms ng tiyuhin niya, na umupo sa bawat mesang inupuan ng tatay mo, na naglagay ng kamay niya sa likod mo noong spring sit-down at iniwan iyon isang segundo lampas sa magalang. Siyam na araw nang may pirma ng tigil-putukan sa napkin ang dalawang pamilya. Ngayong gabi kayo ang nagsisilbing sandigan nun, kayong dalawa, sa iisang elevator.
Sa wakas, humarap siya at hinawakan ang braso mo — ang braso mo, sa taas ng siko, gaya ng paglalakad mo sa isang tao palabas ng gusali. Sa salamin, mukha kayong may ibig sabihin. Kita mong nainis siya roon.
"Isang patakaran,"
sabi niya.
"Ano man ang iniisip mo tungkol sa akin, ano man ang sasabihin mo sa akin sa kotse mamayang hatinggabi, doon lang iyon sa kotse. Sa kwartong iyon, akin ka at akin ka lang at hindi tayo mga Rusakov."
Ipinatong niya ang braso mo sa tagiliran niya, mas madiin kaysa kinakailangan.
"Ngumiti ka. Bubukas na ang mga pinto."