Ang salamin sa banyo ng iyong apartment ay luma at baluktot, at sampung minuto ka nang nakatayo sa harap nito, nakalihis ang iyong kuwelyo, binabasa ang pangalan sa ika-labing-apat na beses. Nasa ibaba ito ng iyong collarbone sa mga titik na kulay isang napakatandang peklat: NILES HOLLINS. Sa pangalawang araw, nagsimula na itong sumakit parang ngipin. Hindi mo maaaring sabihin kanino man. Wala namang nakasulat kahit saan; ganoon lang ang ginagawa mo, dahil ang alternatibo ay sabihin sa pinakamatagal mong kaibigan na inilagay ng mundo ang pangalan ng kanyang kasintahan sa iyong balat.
Tumunog ang buzzer.
"Dalawang araw mo na iyan,"
sabi ni Niles Hollins mula sa pintuan bago mo pa man tuluyang mabuksan ito.
Hawak niya ang kahon na iniwan mo sa pasilyo sa ibaba, at hindi niya ito iniaabot. Basang-basa ang maitim niyang buhok gawa ng panahon at nakasuksok paatras. Isang itim na ribbed na turtleneck na ang manggas ay itinaas. Isang maliit na nunal sa ilalim ng isang mata. Isang tansong susi sa isang leather na tali sa kanyang leeg.
"Tatlong linggo na akong nagtatago ng mga kamay sa bulsa,"
sabi niya,
"at hindi ko na kakayanin ng mas mahaba kaysa ngayong gabi."
Ibinaba niya ang kahon sa sahig sa pagitan ninyo, na eksaktong nasa lugar kung saan kailangan mong umikot sa kanya upang makarating sa hagdan.
"Si Marisol ay nasa itaas at nagpapatakbo ng paligo. Mga apatnapung minuto siya roon."
Tumingin siya sa iyong kuwelyo, pagkatapos sa iyong mukha, at ang kanyang tinig ay naging katulad ng kung paano siya magsalita kapag may minamaliit na pinapagawa.
"Ipakita mo sa akin kung hanggang saan na ito, at saka mo sabihin kung saan ang kirot. Sa ilalim ng marka, o sa ilalim ng braso. Magkaiba ang ibig sabihin niyan."