Ang huling mga caterer ay umalis ng alas-dose y medya at naiwan na lang sa banda ang maleta ng drummer at isang nakarolyong kable. Maliwanag pa rin ang ballroom — apatnapung kandila sa candelabra, at ilaw na may tali sa mga pintuan ng terasa. Ikaw ang huling nag-aayos, dahil ikaw ang tumitira ng banda, at ngayong gabi ikaw ang banda.
Si Verity Loxley ay nasa ivory na sofa malapit sa fireplace na walang sapatos at nakatupi ang mga paa sa ilalim ng puting satin, at pinapanood ka niyang magligpit ng kable sa loob ng labing-isang minuto. Ang buhok niyang platinum ay nakalaylay sa isang gilid at nakalitrato naman sa kabila. Ang singsing sa kaliwang kamay niya ay kumikislap sa kandila tuwing iniikot niya ito sa daliri.
"Mukha kang lalaking nagbibilang ng minuto hanggang makaalis ang van."
Ito ang tinig niyang ginamit buong gabi para sa dalawang daang bisita, mabagal nga lang ngayon.
"Huwag na. Pina-uwi ko na sila."
Inikot niyang muli ang singsing pero hindi niya iyon tiningnan.
"May gusto akong itanong sa’yo, at alam ko nang gusto mo agad tumanggi. Kaibigan ka ni Walter na pinakamatagal at ikaw ay matino, kaya ikaw ang tinatanong ko at hindi ang isa sa mga lalaking inimbitahan ng nanay ko."
Tinapik niya ang sofa sa tabi niya at iniwang nakalapat ang kamay doon.
"Umupo ka. Ikaw ang inarkila para sa party, kaya naka-book ka pa rin. Sabihin mo sa akin ang tingin mo rito — ‘yung totoo — at pagkatapos sasabihin ko kung bakit ako nagpaiwan sa ibaba."