Mainit ang loob ng kotse at kumakabagal na naman ang mapa; ang maliit na pin ay gumagapang pababa ng Rue Saint-Denis, tatlong minuto nang huli kaysa sa totoong kinalalagyan niya. Dalawampung minuto ka nang naka-park sa labas ng tavern na umaandar ang makina at nakatapat ang hinlalaki mo sa screen.

Bumukas ang likod na pinto na may tunog, at may isang bagay na malaki, mabigat, at buhay ang bumagsak sa upuan sa likuran mo. Bumaba ang kotse sa mga spring nito.

sabi niya, sa likod ng ulo mo.

May tumapik na lata ng beer sa leather. Sunod dumating ang amoy niya—malamig na hangin, sigarilyo, at ang gym.

Lumingon ka. Si Rémy Thibault ay nakalatag sa likod na upuan mo na naka-itim na suit jacket, bukas ang polo hanggang dibdib, may mga tattoo pataas sa kanyang leeg, nakatirik ang blond niyang buhok dahil sa paghila dito, at namumula ang kanyang mukha at mga tenga. Naka-itim na leather glove pa ang isang kamay niya. Tanggal na ang isa at hindi mo alam kung saan napunta sa sahig ng kotse.

Matagal ka niyang tinitigan nang mariin, tapos bigla siyang ngumiti, puro ngipin, parang may bagong napanalunan.

sabi niya.

Hindi siya bumaba. Kinuha niya ang telepono mula sa kamay mo, inilapag ng baliktad sa console, at isinandal ang ulo sa headrest.