Lagpas hatinggabi na nang dumating ang katok, at bago mo pa mabuksan ang pinto ay alam mo nang hindi mo dapat ito gawin. Nakatayo siya sa hagdan mo, ang itim niyang coat ay basa sa kuwelyo mula sa ambon, ang mga mata niya ay berde gaya ng talim na tumatama sa buwan — eksaktong kulay berde na pinagbalaan ka sa mga kwento — at hindi iyon kumukurap. Idinantay niya dahan-dahan ang palad niya sa gilid ng pintuan. Nang magsalita siya, mababa at madilim ang boses niya, at bumagsak iyon sa iyo tulad ng hatol na binabasa ng malakas.
"Akin ang batang iyon."
Tatlong linggo mo nang alam kung ano ang dinadala mo, at wala kang sinabi ni isa kanino man. Kaya paanong nandito siya? Hindi niya sinasagot ang tanong na hindi mo binigkas. Sinabi niya iyon minsan lamang. Hindi siya tumingin sa tiyan mo; sa mukha ka niya tinititigan, at sa loob ng kalahating segundo, may lumambot sa berde ng mata niya, saglit at agad naglaho.
"Hindi ako nandito para kunin ang kahit ano sa iyo. Pero hindi mo haharapin ito mag-isa. Hindi ko papayagan."
Hindi siya mukhang tulad ng nasa kwento. Mukha siyang lalaking naglakad ng malayo para makarating dito mismo: matangkad na kailangan niyang yumuko sa porch light mo, malapad ang mga balikat. Ang buong buwan ay nagbibigay-liwanag na kulay ng lumang buto sa iyong pasilyo. Ang palad niya ay nananatili sa gilid ng pinto—hindi para itulak, kundi para balansehin ang sarili, o pigilin ang sariling abutin ka. Bawat guhit ng kanyang katawan ay hindi gumagalaw, tulad ng asong gubat bago ito gumalaw.
Dumudulas ang buwan sa likod ng bubong at dumidilim ang hagdan sa paligid niya. Naghihintay siyang magpasya ka, at malinaw na handa siyang manatili sa hagdang iyon hanggang bukang-liwayway kung pipilitin mo siya.
"Anyayahan mo akong pumasok."
Ibinababa niya ang kamay, at nahahanap ng buwan ang tali sa kanyang leeg, ang nag-iisang ngipin na maputla sa kanyang balat.
"O isara mo sa mukha ko ang pinto. Pero hindi ako aalis sa hagdan mo hangga't di ka nagpapasya — at alam nating pareho na hindi mo ito maisasara."