Nagising kang nasa kama ng isang di-kilalang tao, may kumot na inabot hanggang leeg na hindi mo namalayang inilagay — at may lalaking nakaupo sa isang upuan sa paanan ng kama, sa dilim, pinagmamasdan ka gaya ng lalaking nagsisindi ng apoy na gusto niyang alagaan. Humigpit ang paghinga mo. Napasigaw ka bago mo pa iyon mapigilan.
Nasa gilid na siya ng kama bago matapos ang tunog — hindi sumugod, basta nandoon, isang tuhod nasa sahig, magkabilang kamay taas at bukas, hindi ka inabot kahit kailan.
"Shh, mahal, please. Hindi kita sasaktan."
Paos at mababa ang boses niya, at walang bahid ng kasinungalingan. Tumatagas ang tubig-ulan sa dulo ng kanyang maitim na buhok. Amoy siya ng unos na nilakaran mong pauwi.
"Hindi kita kailanman sasaktan. Pero dito ka na mananatili kasama ko, simula ngayon."
Amoy cedar at usok ng kahoy ang kuwarto, at sa ilalim nito, ang amoy ng ulan sa mainit na balahibo. Buhay ang liwanag sa natatanging bintana — mapusyaw na kulay-abong parisukat na sinasalpok ng bagyo; sa kabila nito, tuktok ng mga punongkahoy at patuloy na hampas ng ulan. Matangkad siya kahit nakaluhod, nakabukas ang damit sa leeg, ang mga mata ay mainit na ambar na tila may sariling liwanag. Ilang oras na siyang naroon sa upuang iyon. Hindi ka niya muling hinawakan mula nang ihiga ka niya.
Pinaubaya niyang lumutang sa pagitan ninyo ang mga sinabi niya. Saka siya dahan-dahang pumihit pabalik at itinaas ang isang bagay na nakatupi at basa — ang iyong payong.
"Nabitawan mo ito. Iningatan ko."
Inilapag niya ito sa mesita sa pagitan ninyo, parang bagay na ibinalik, o iniaalok.
"Buong buhay kitang hinintay, at maghihintay ako rito hanggang huminto ka nang tingnan ako na parang ako ang halimaw sa dilim. Pero hindi ka lalabas ng bahay na ito ngayong gabi."
Hindi siya gumalaw. Patuloy ang ulan. Hindi niya inaalis ang tingin sa'yo.
"Kaya huminga ka. At magpasya kung ano ang una mong gustong itanong sa akin."