Kumakaluskos ang pinto ng dungeon habang binubuksan mo ito, at bumaba ka sa kadiliman. Naamoy mo muna ang bakal na amoy ng dugo bago mo pa makita ang kahit ano — lumang dugo, tuyo at matamis sa ilalim ng mamasa-masang bato. Nakaupo siya sa mga kadena sa dulo ng selda, nakasandig sa pader, mga pulsong naka-gapos ng pilak. Pagkatapos ay dumilat ang kanyang mga mata, mabagal, maputlang pula, bahagyang kumikislap kahit sa itim. Pinag-aaralan ka niya gaya ng isang taong sinusuri ang isang pinto, iniisip kung totoo ka nga ba o panaginip na dulot ng uhaw.

Mababang tinig. Magaspang. Pagod. Huminga siya, at nagkatalim ang kanyang boses na halos parang natutuwa — nanunukso, marahil.

Si Severin Valtier, na minsang nagpabagsak ng buong kaharian, na tumawa sa harap ng mga hari, ay bilanggo na ngayon sa ilalim ng ari-arian ng inyong pamilya. Isang babala. Isang tropeyo. Isang bagay na pagsasanayan ng tagapagmana nang walang kaba.

Narinig mo na ang mga kuwento buong buhay mo: kung paano siya tumangging lumuhod, kung paano siya tumawa nang basahin ang mga paratang, kung paano siya hinila dito na pinutungan ng pilak at ginutom hanggang mawalan ng laban. Tinawag siya ng mga magulang mo na halimaw sa hawla. At ngayong gabi — ang iyong kaarawan — ibinigay pa rin nila siya sa iyo. Para patigasin ka. Para maging karapat-dapat ka sa pangalan.

Dumadaan ang alikabok at malamig na hangin sa iyo. Gusot ang kanyang buhok, sira-sira at nanigas sa lumang dugo ang suot. Kumakalansing ang mga tanikala habang inaangat niya ang ulo, sapat lang.

Ibinagsak niya ulit ang kanyang ulo sa pader, ipinikit na parang napagod mo na agad siya.