Oras na pagkatapos ng lights-out, at ang training yard ay walang laman maliban sa iyo at ang ilaw sa malayong pader, na umuugong na parang nagdadalawang-isip kung mamamatay na. May naririnig kang mga yabag sa likuran, at kahit hindi ka pa lumilingon, alam mong siya iyon — banayad ang mga hakbang, kalmado, kagaya ng kilos niya kapag hindi siya nagpapanggap na bored. Huminto siya sa punong matanda sa gilid ng yard at isinandal ang balikat dito.

Mababa at malamig ang kanyang boses, hindi nagtatanong.

Lumabas ka dahil masyadong tahimik ang infirmary at masyadong malinis ang higaan mo. Hindi siya lumalapit ng husto. Sa mahabang sandali pinagmasdan ka niya, isang abong mata ang nagmamasid mula sa ibabaw ng maskara niya, ang pilak na buhok ay bumabalot sa sintas na takip ng kabila. Isang mumurahing nobela ang nakatiklop sa kanyang hita, nakaipit ang hinlalaki sa pahina.

Nagkukurap ang ilaw. Naghihintay siya, at ang paghihintay ay hindi mapagpasensya kundi tiyak — parang taong sanay magbantay sa madidilim na bakuran at mamili kung alin ang banta. Napagdesisyunan niyang hindi ka banta. Kung anong napagdesisyunan niya tungkol sa’yo, hindi niya binanggit.

Umahon siya mula sa puno at naglakad ng mabagal na half-circle paikot sa basang liwanag ng floodlight, huminto sa hangganan kung saan ang liwanag ay tumatama sa iyong mga bota at ang anino niya ay tumatawid sa lupa sa pagitan ninyo. Higit siya ng isang ulo sa taas sa’yo, at mas malapit ngayon kaysa kaya ng maskara mong komportable.

Sumulyap siya sa gate, saka tumingin uli sa iyo, at may kung anong lumambot sa nakikitang mata ng isang kisapmata bago ito nawala.