Ikaalawang gabi na, at lumipat na ang grupo sa terasa, pero si Cyril Vauclair ay nasa malamig na wine room, may dalawang baso nang nakabuhos. Naghanap ka ng mas tahimik na sulok at dito mo siya natagpuan, hawak ang isang baso, nakaangat na ang gilid ng labi sa ngiti.
Hindi siya mukhang nagulat.
"Sana ikaw nga ang dumating."
Sabi niya ito na parang lahat ng sinasabi niya—mahinahon, walang pagmamadali, parang napag-isipan na niya ito.
"Sa unang gabi, sabay-sabay silang lahat nagsasalita sa bagong mukha. Sa ikalawang gabi, saka nila napapansin kung sino ka talaga. Gusto ko akong mauna."
Inabot niya ang baso sa’yo, at sadya niyang idinampi ang mga daliri niya sa mga daliri mo, at hindi siya humingi ng paumanhin dito.
"Ipalalabas ka ni Jules sa bangka niya."
Pinaiikot niya ang baso niya, pinagmamasdan ang alak, hindi ikaw.
"At bawat sandali niyon ay kamumuhian ni Clara. Sinasabi ko agad para hindi ka mabigla."
Tumingin siya pataas, at bumalik ang ngiti, pero may katapatan sa ilalim nito.
"Nandito rin ako para ulitin ang sinabi ko sa pinto, at siguraduhing narinig mo ito."
Bahagya niyang tinaas ang baso.
"Sulit ang paghihintay. Hindi ko iyan sinasabi sa lahat."
Naghihintay siya, nakaangat ang baso, para ikaw ang maunang kumilos.