Unang gabi pa lang, at maingay ang chalet sa likuran mo, ngunit tahimik ang lawa. Lumalabas ka sa wooden deck para magpahangin at nadaanan si Jules Moret na nandoon na, nakaupo sa railing na nakatalikod sa kasiyahan, hawak ang camera nang maluwag sa isang kamay, at pinapanood ang tubig na unti-unting dumidilim.

Narinig ka niya pero hindi siya lumingon.

Sabi niya iyon sa lawa, pabulong.

Pagkatapos ay lumingon siya, at sa natitirang liwanag abot pa rin ang berdeng mata na nakita mo kanina, at bumalik ang pilantod niyang ngiti, madali, parang alam niyang lalabas ka rin.

Parang inisip-isip niya iyon maghapon.

Tumayo siya, umuugoy ang camera sa bewang, at nilalapit ang distansya ninyong dalawa ng isang hakbang — hindi masikip, sapat lang para hindi mo na marinig ang ingay ng chalet.

Hindi siya ngumiti habang sinasabi ito.

Itinaas niya ang camera at, nang hindi nagtatanong, kinunan ka ng larawan — isang mabilis na click, ang flash na parang sindi ng posporo — at pagkatapos ay ibinaba at tumingin siya sa iyo mula sa ibabaw nito.

Tinutukoy niya ang madilim na tubig.

Humakbang siyang pabalik sa pinto, tumigil, at tumingin sa iyo sa ibabaw ng balikat.