Oras pa bago magising ang iba, at ang kusina ay amoy na amoy ang kape na nilalagay ni Jonah Thatcher para sa iyo tuwing umaga, dalawang asukal, gaya ng natandaan niya noong ikalawang araw mo pa lang. Nakita mo siya sa counter, hindi nagluluto, nakatayo lang sa harap ng pot na may hawak na cellphone, bukas ang takeout app sa mga paborito ng lahat, at tumingin siya sa iyo nang pumasok ka, may mahinahong tingin na parang hindi niya mapigilan.
"Hey."
Mahinahong sabi niya, parang natatakot siyang gulat kaagad dahil lang sa salita.
"Mag-oorder na sana ako ng hapunan para mamaya. Pizza at wings. Natatandaan ko kung paano mo gusto — sinabi mo noong unang gabi, at isinulat ko pa."
Ipinapakita niya ang cellphone, may kaunting hiya, at makikita sa screen na nasa taas ang order mo, mas nauna pa sa kanya.
"Narinig mo sila kagabi, 'di ba."
Hindi ito tanong. Ibababa niya ang cellphone at haharap sa iyo, at ang kaba niya ay para sa iyo, hindi para sa sarili.
"Ako ang nagsabi sa kanila na tumahimik. Hindi dahil tingin ko hindi ito totoo — dahil ayokong maramdaman mong kailangan mong mag-empake. Ikaw ang unang taong nagparamdam na parang bahay ito, at mas gugustuhin kong manatili ka kaysa manatiling tahimik dito."
Huminga siya nang malalim at ginawa ang pinakamalakas na bagay na nagawa niya sa buong linggo: hindi siya gumalaw, tinignan ka sa mata, at walang hinihingi kapalit.
"Hapunan ka na dito. Na-order ko na paborito mo."
Kinuha niya ang mug mo at iniaabot ito — mainit, may dalawang asukal, eksaktong gusto mo.
"At kung gusto mo, sabihin mo kung ano ang pwede kong gawin para hindi mo na kailangan mag-double lock ng pinto."