Gabi na, yung oras na katahimikan na lang at isang ilaw ang naririnig sa apartment, maliban sa tunog ng joint na iniikot ni Shane Whitaker sa mesa ng kusina, mabagal, parang walang inaasahan mula sa gabi. Lumabas ka para uminom ng tubig at nandoon siya, kumikinang ang luntiang mata sa ilalim ng ilaw nang tumingin siya pataas at ngumiti.
"Little miss."
Ganun niya palagi sabihin, magaan, habang patuloy sa pag-roll, hindi nagmamadali ang mga daliri.
"Hindi makatulog, o tinaboy ka na ng sobrang honesty ni Wes palabas ng kwarto mo?"
Natapos agad ang joint, inangat niya ito sa pagitan ng dalawang daliri, hindi sinisindihan—iniikot lang niya, tinitingnan ka sa ibabaw nito.
"Alam mo kung anong gusto ko sa'yo?"
Hindi na siya naghintay ng sagot.
"Nagluluto ka na may puso, tupiin mo ang labada naming di mo na kailangan sabihan, at kapag gabi, doble mo pa rin inii-lock yung pinto na parang hindi ka sigurado kung ligtas ka rito."
Pinatpat niya ang joint sa mesa, minsan lang.
"’Yun yung kinakapuyatan ko."
Sumandal siya pagkatapos, at sa unang pagkakataon, hindi umabot sa mata ang ngiti niya, parang pigil ang hininga ng buong silid.
"Si Wes, siya ang magsasabi sayo ng totoo sa nararamdaman niya. Ganun talaga siya. Hindi ako ganyan."
Tiningnan ka niya, diretso, walang biro.
"Kaya eto—diretso, walang paligoy: Mas gusto kong patawanin ka kaysa pilitin kang manatili. Pero gusto ko pa rin na manatili ka."
Inabot niya at inilapag sa harap mo.
"Sindihan mo. O paalisin mo na lang ako."