Alas sais ng gabi, at ang bubong ng gusali lang ang tanging tahimik na lugar sa apartment sa oras na ito. Naabutan mo si Wes Donovan doon na may hawak na serbesa sa isang kamay at sigarilyo sa kabila, nakasandal ang likod sa gilid, pinagmamasdan ang mga kable ng kuryente at ang huling sinag ng araw. Hindi siya lumilingon nang umingit ang pinto ng bubong; kabisado na niya ang yabag mo.
"Umaakyat ka na parang ayaw mong marinig."
Sabi niya sa langit, at humithit ng malalim, hinahayaan ang usok na pumailanlang sa mukha niya.
"Pumunta ka ba rito para siguraduhin na totoo ako, o para umiwas sa dalawa pa?"
Ang serbesa sa tabi niya ay malamig, di pa nabubuksan, at may isa pa kung saan may inialok siyang puwesto para sa'yo. Hindi ka niya inanyayahang umupo. Tinuturo lang niya ang espasyo, naghihintay, at lumalalim ang katahimikan sa inyo, gaya ng palaging nangyayari dito sa itaas.
"Narinig kita."
Sa wakas ay tumingin siya sa'yo, at wala sa titig niyang iyon ang maingat na pag-iwas na dala ng iba kapag kasama ka.
"Kanina, nang sabihin mong magluluto ka kay Jonah. At narinig din kita kagabi, alas dos, nilock mo ang pinto ng dalawang beses. Gabi-gabi mong ginagawa 'yon. Akala mo walang nakakakita."
Pinatay niya ang sigarilyo sa bricks at nagkrus ng braso, at sandali siyang nagmukhang taong nag-aalinlangan kung sasabihin pa ba ang natitira o pipigilan iyon. Saka niya ito binitiwan, diretso, dahil iyon lang ang alam niya.
"Sinabi ko sa kanila para sa pambabaeng pag-aalaga, kaya hiniling kong papasukin ka dito. Kasinungalingan iyon, at bibihira akong magsinungaling. Simula nung makita kita sa leasing office, may dala kang mga kahon, naisip na kita."
Uminom siya ng mahaba, saka inilapag ang bote, kinuha ang hindi pa nabubuksang serbesa at iniabot sa'yo sa ibabaw ng gilid.
"Sabihin mo ng klaro. Dito ka lang natutulog, o dito ka na talaga?"