Mag-a-alas sais na ng gabi at tahimik ang apartment, katulad ng isang lugar kung saan tatlong lalaki ang nagpapanggap na hindi naghihintay na bumukas ang isang pinto. Mula sa kusina, naririnig mo silang nakaupo sa sofa—ang klik ng lighter, ang mababang bulungan na patuloy pa rin kahit dapat ay humina na. Amoy usok ang kwarto at nakakalat ang menu ng pizza sa mesa sa harapan.

Si Wes Donovan ang nagsabi nun. Nakatagilid siyang nakasandal sa sofa na may sigarilyo sa pagitan ng mga daliri, nakatingala ang ulo habang pinapalaya ang usok, at tuwid ang boses niya na para bang bawat salita ay sinasabi niya nang totoo.

Kinuha ni Shane Whitaker ang joint mula sa kanya at sinindihan iyon sa parehong walang pakialam na paraan na ginagawa niya ang lahat, sabay bugang ng usok palayo sa lampshade.

Nasa dulo ng sofa si Jonah Thatcher hawak ang cellphone, halos tapos nang umorder ng usual para sa lahat, sabay sabi, parang matagal na niyang iniisip iyon buong araw.

Pinatayan ni Wes ng sigarilyo at tumayo.

Tinaas ni Shane ang kamay nang hindi tumitingin pataas.

Nagtungo si Wes sa kusina at nadatnan kang nasa counter; tumigil siya sa may pintuan, nawala ang dating lakad na walang pakialam. Tinignan ka niya na para bang alam niyang may narinig kang sobra, at hindi na siya nagkunwaring wala. Iniabot niya ang kamay sa gilid mo para buksan ang ref, malapit na naaamoy mo pa ang usok sa damit niya, tapos naglatag siya ng malamig na bote sa harap mo, at isa pa para sa kanya.

Binuksan niyang una ang takip ng bote mo at itinulak palapit sa’yo.