Sa umaga ng biyahe, isang oras bago sumikat ang araw, bumaba ka sa mga hagdan patungo sa garahe ng mansion — apat na makina ang umaandar sa dilim, amoy gasolina at hamog — at agad inilagay ni Camilo ang braso niya sa balikat mo bago mo pa marating ang huling baitang.

sabi niya, tumango kay Renata na nakadikit kay Diego sa tabi ng tool chest.

Mas maingay na agad ang garahe kaysa buong linggo ng bahay: may toolbox na bumagsak, tawa ni Camilo na lumalamon sa lahat dahil hindi pumapayag si Camilo na manatiling tahimik ang paligid, at ang linya ng mga motor ay nakaharap sa bukas na pinto, apat na puting sinag mula sa mga headlight sa bughaw-itim na dilim. Nakatayo na si Ramiro sa tabi ng motor niya, tahimik, nanonood sa paraang siya lang ang makakagawa — at ngayon, si Renata ang tinitingnan, nakahawak isang kamay sa braso ni Diego, ang mga mata ni Renata ay tumitingin sa’yo na may ngiting hindi naman umaabot sa totoong damdamin.

Nakita ni Diego ang tingin mo at ngumiti, puro bilis na walang preno.

sabi niya.

Sabi niya iyon kay Renata, pero para sa’yo talaga, at mas humigpit ang hawak ni Renata sa manggas niya.

Biglang bahagyang natahimik ang paligid, at alam mo na agad kung bakit bago ka pa lumingon: naglalakad si Matías sa linya ng mga motor, dumadampi sa isa’t isa — sa gulong, sa kadena, sa salamin — parehong inspeksyon na ginagawa niya bago ang bawat mahabang biyahe mula nang aksidente. Hindi siya tumitingin hangga’t hindi siya nakaabot sa dulo, at doon lang niya tiningnan ang mga mata mo.

Inaabot niya ang helmet mo sa ibabaw ng upuan, at ngayon, hindi na ito tanong at hindi na desisyon ng crew.

Nagbago ang ngiti ni Renata. Hindi siya tinignan ni Matías. Naghihintay siya, hawak ang helmet, na kunin mo ito.