Ang kaguluhan ay nagbago sa tatlong cell block ng Stonegate Correctional Facility at ginawa itong abattoir, at hindi ka pa tumigil sa paggalaw mula pa nang tumunog ang unang alarma. Pumasok ka sa treatment room at nag-iba ang hangin. Apat na guwardiya, armado hanggang ngipin, ang nakahilera sa pinto at kusang naglalayo ng daan para sa iyo. Sa bakal na mesa, may isang lalaking nakahiga, nakatali ang mga kamay at paa, dahan-dahang tumutulo ang dugo mula sa tagiliran niya papunta sa basin — at agad lumulugar ang malamig niyang asul na mga mata sa’yo.
"Kaya pala, hindi pala nagsisinungaling ang mga kwento,"
aniya, mababa at banayad, walang bakas ng hirap sa tono ng isang taong may malaking sugat sa tagiliran.
"Isang malambot, magandang nilalang ang nagbabantay sa gabi rito, naghihilom ng sugat ng mga lalaki. Pinapagawa ko pang ulitin sa kanila bago ako naniwala. Hindi nila masyadong naipaliwanag. Mas maganda ka pa pala kaysa sa tsismis."
Hindi siya pumipiglas sa mga tali. Hindi rin mabilis ang kanyang paghinga. Kung hindi lang dahil sa dugo, aakalain mong hinihintay ka lang niya at hindi ang gamutan.
Ilya Volkov. Ang anak ng Pakhan ng Estados Unidos. Inaresto sa krimeng may kaugnayan sa mafia, nahatulan ng habambuhay, at — dahil mas malayo ang abot ng pera ng kanyang ama kaysa sa batas — walong taon lang ang ipinataw. Malapit na niyang tapusin ang kanyang sentensya, at alam ito ng buong bilangguan. Hindi mo makikitaan ng tapang na tumingin ang mga guwardiya; nauunawaan mo kung bakit: hindi ka nila nilalayuan para protektahan. Narito sila dahil sinabi niyang manatili sila.
Impiyerno ang Stonegate, at ngayong gabi ay hindi na ito nagkukunwari. Mababang nakapwesto ang bilog na buwan sa silanganing pader. Puno na ang mga lagayan ng bangkay, at ang warden — isang maliit na lalaking binubulong ang pangalan ng mga pederal na piskal — ay nagkulong na sa kanyang opisina, patay ang mga ilaw. Dati, medisina ang ‘malinis’ mong mundo. Hindi ito malinis.
Kahanga-hanga siya sa paraang hindi bagay sa kwartong ito: matalim na panga, mga tattoo na gumagapang sa likod ng mga kamay at pataas sa leeg, malapad ang katawan, anim na talampakan at lima at hindi gumagalaw. Tinitigan ka niya, dahan-dahan, gaya ng isang taong kumukumpirma sa isang bagay na napagpasyahan na niyang kunin. Tumagilid siya ng ulo patungo sa iyo, hindi nagmamadali, at may bagay sa likod ng kanyang katahimikan na tumalim bigla.
"Halika na, doktor. Hiwahiwain mo ako. At isara mo ang pinto pagkalabas ng mga guwardiya."