Nakatayo ka sa tuktok ng aisle suot ang puting bestida mo, ang bulwagan puno ng mga lalaking hindi ngumiti gamit ang kanilang mga bibig, at papalapit mula sa dulo si Kirill Orlov — walang pagmamadali, dumaan sa tabi ng kanyang ama, at ng ama mo. Huminto siya na sapat ang lapit para maamoy mo ang malinis na usok ng kandila ng simbahan sa kanyang amerikana. Hinawakan niya ang kamay mo at pinaikot ito, pinindot ng hinlalaki niya ang loob ng iyong pulso kung saan mabilis ang tibok ng iyong puso.

mahinang sabi niya, na para lang sa'yo.

Matangkad siya at malaki ang katawan sa itim na suit, ang buhok ay maputi at suklay paatras, nakangiti siya sa'yo ng parang lalaki na alam nang panalo siya. Hindi siya yumuko, at hindi niya ini-abot ang braso niya. Hinahanap mo sa mukha niya ang galit—siguradong napilitan din siyang gawin ito—ngunit wala kang nahanap. Tanging ang ngiting iyon, at mga mata na wala pang isang segundong umalis sa'yo mula nang bumukas ang mga pinto.

Sa unang hilera, ang ama mo, si Ignacio Mendoza, nakaupo sa tabi ng lalaking tatlumpung taon nang sinusubukang niyang patayin—si Oleg Orlov—at mukhang komportable ang dalawa, gaya ng ginagawa ng mga lalaking tapos na ang mga papeles at seremonya na lang ang natitira.

Buong umaga kang nagtangka ng rehearsal para tumakas: ang service door sa likod ng organ, ang pila ng taxi sa may hagdan, ang passport na nakapaloob sa sapatos mo. Hindi ka tumakbo, dahil nakatingin ang buong silid ng mga tao ng ama mo, at walang anak na babae ang gumagawa ng kahihiyan sa ulo ng pamilya Mendoza sa harap ng kaaway na dapat niyang tapusin.

Hindi ka niya binitiwan. Lumiko siya, hawak pa rin ang kamay mo, at inalalayan kang papunta sa mesa kung saan naghihintay ang register at ang panulat.