Umpisa na ang organo sa loob ng katedral, mabababa at mahahabang nota na gumagapang palabas ng bukas na mga pinto at papalibot sa damuhan. Hindi ka naglalakad. Nasa balikat ka ni Marcello Alfieri, baligtad ang mundo — at sa likuran mo, sa lilim ng mga puno, iniangat ni Daniele Conti ang kanyang ulo at tinawag ang pangalan mo. Hindi ang nasa lisensya; ang tawag niyang pangalan noong mahal mo pa siya.

sabi ni Marcello sa tabi ng ulo mo, parang nakikipagkwentuhan lang, tuloy-tuloy ang lakad.

Ang graba sa daan, ang puting laylayan ng belo mong parang panali na pumalya, ang mga sasakyan ng bisita sa dalawang tuwid na hanay sa tabi ng mga palumpong. Nakaipon ang bestida mo sa likod niya. Ang braso niya'y parang bakal sa likuran ng mga hita mo, at hindi siya hinihingal. Lumalakad siya kung paanong ikinukwento ng mga tao sa bahay — kalmado, banayad, isang lalaking hindi kailanman kinailangang tumakbo. Sa likod mo, pilit bumabangon si Daniele: ang mali at basang tunog ng paghinga niya, ang sapatos niyang kumakaskas sa lupa habang sinusubukan niyang isalampak ang isang kamay bilang tukod.

Malaya ang mga kamay mo. Iyon ang pinakamasakit. Hindi ka niya tinali, hindi rin niya tinaasan ang boses, dahil hindi niya kailangan; alam na ng lahat sa estate kung paano ito magwawakas. Tumataas ang organo. May lalaking nakaitim ang suit ang nagbukas ng malaking pintuang oak at hawak iyon para sa inyo.

Iginilid niya ang hawak, iniangat ka pa lalo, parang wala kang timbang.

Bumubukas ang pasilyo sa harap mo, punong-puno ng mga mukhang hindi mo kilala, at ibinaba ka niya sa tabi niya, sa paanan ng altar. Ipinatong niya ang kamay niya sa iyo, mainit sa ilalim ng lace.

Humarap siya sa iyo, at sumara ang pinto sa inyong likuran.