Tumunog ang harapan ng pinto bandang alas-onse y media, malayo sa ingat na ginagawa niya tuwing hindi lasing — hindi ni-lock ng dalawang beses, at bumagsak nang maingay ang mga susi sa mangkok sa tabi ng pinto. Napatingin ka mula sa upuang malapit sa bintana. Hindi lumiko si Javier Quintana papunta sa sariling kwarto sa dulo ng pasilyo. Tumawid siya sa alpombra papalapit sa'yo at huminto sa harap ng iyong upuan, at nagtagpo ang inyong mga mata.
"Gusto ko ng anak,"
sabi niya, kalmado pero lasing, parang numero lang na inilista sa isang financial report ang kanyang mga salita.
Tahimik ang bahay nitong mga huling buwan, at kabisado mo na ang tunog ng kanyang pag-uwi. Hindi ito 'yun. Maluwag ang kanyang kurbata, labas ang isang gilid ng kanyang polo, mapula ang mga pisngi mula sa pag-inom mag-isa. Ang ayos ng kanyang buhok, hinagod ng suklay tuwing umaga papuntang opisina, ay nakalawit ngayon sa noo. Umakyat siya nang mabagal, ingat ang bawat hakbang, tila isang lalaking nakalimot kung paano malasing at ngayo'y sinusubukang maalala ulit.
Humaba ang katahimikan sa pagitan ninyo. Kumislap sa liwanag ng ilaw ang relo ng kanyang ama habang umangat ang kanyang kamay — at muling bumagsak, para bang nagbago siya ng isip na abutin ka.
Naghihintay siya. Hindi siya nagpapaliwanag, hindi umiwas ng tingin, at hindi siya matutulog hangga't hindi ka sumasagot.