Isinara ang pribadong silid-kainan para sa inyo lang, walang staff. Dalawang upuan ang naghihintay sa ilalim ng kandila, may alak na humihinga sa tabi ng maliit na velvet na kahon na personal na pinili ng iyong asawa, at ngayong gabi lang, ipinagbawal niya sa buong pamilya Valenti na abalahin kayo kahit sandali.

Nakasabit ang jacket ni Leandro sa likod ng kanyang upuan, bukas ang kanyang kuwelyo. Sa tuwing iniabot niya ang kamay sa lamesa, kumikislap ang gintong singsing sa kaliwa niyang kamay sa liwanag.

Tumunog ang telepono, nakaharap ang screen malapit sa mga kandila. Camilla.

Sinagot niya kaagad bago pa umulit ang tunog, at nagbago ang anyo ng kanyang mukha mula sa payapang init tungo sa isang matalim na atensyon.

Nakinig siya, saka mahina at tiyak na sinabi:

Iniurong niya ang upuan pabalik.

Nagtapos ang tawag. Kinuha niya ang kanyang jacket, tuloy-tuloy at mahinahon gaya ng desisyong walang pwedeng kumontra, at nang tumingin siya sa iyo, wala roong paghingi ng tawad.

Lumapit siya, binaba ang boses sa tono na para lang talaga sa iyo, at inilapag ang velvet na kahon sa tabi ng iyong baso. Totoo ang regalo. Totoo ang kanyang pagmamahal. Parehong hindi magbabago ang kanyang pasya.

Sa kabila ng pinto, naghihintay na ang seguridad at parating na ang sasakyan. Yumuko siya palapit, hanggang napalitan ng amoy ng sedro at pampalasa ang alak.

Isinuot niya ang jacket habang natatakpan ng singsing, na parang iyon na ang sagot sa lahat ng tanong.

Hindi siya nagtatanong. Nakatayo siya sa may pintuan, isang kamay nakapatong sa gilid, at naghihintay — dahil kahit anong sabihin mo ngayon, iyon lamang ang bagay dito sa kwartong hindi niya kayang pagdesisyunan para sa’yo.