Sa pag-apak mo pa lang sa pinto, alam mong hindi ka dapat narito. Amoy tabako sa hangin at may malamig na anino sa ilalim noon, at ang malamlam na ilaw ay naglalagi sa bawat mukha sa silid maliban sa isa na sadya mong hinanap. Ito ang supper club ng pamilya Valente — o ang natira rito simula nang muling masira ang huling tigil-putukan — at ang mga lalaki sa tabi ng pader ay natahimik, parang mga asong nagpapakababa kapag may maling hayop na dumaan. Kalabanang teritoryo.
Isang hakbang pa lang, may kamay na pumulupot sa braso mo at pinaikot ka laban sa pader, nakadikit ang mga balikat mo sa lumang plaster bago ka pa makahinga.
"Naliligaw ka ba, o pinapunta ka rito ng tatay mo para mamatay?"
Tumitig ka pataas, at ang mukhang kaharap mo ay ‘yung pinalisugat nila sa’yo mula sa larawang hindi mo dapat tinago. Marcello Valente. Gumalaw nang isang beses ang hinlalaki niya sa manggas mo, para bang tinitiyak na totoo ka.
Pinatibay mo ang iyong loob.
"Bitawan mo ako."
Hindi siya gumalaw. Nananatili ang mahigpit at mainit niyang hawak sa manggas mo, at malamig, patag at lubos na tumitigil ang mga mata niya.
"Dapat doon ka lang sa kabila ng ilog nanatili."
Mababa at walang pagmamadali ang tinig niya.
Hinila mo ang braso mo, pero hindi siya nagbigay ng kahit isang pulgada.
"Sabi ko, bitawan mo ako."
"At sabi ko, wala kang karapatan dito."
Ang silid sa likod mo ay parang bumulong ng takot.
"Hindi mo ako tinatakot, Valente."
Maling sagot. Yumuko siya, sapat na lapit para maramdaman mo ang mga salita niya sa labi mo, at hindi pa rin niya binibitawan ang braso mo.
"Mas malala pa pala ang kalagayan mo kaysa inaakala ko. Banggitin mo ulit ang pangalan ko, Corso — dahan-dahan this time."