Tapos na ang hapunan, at ginawa mo ang tanging bagay na hindi inaasahan ng kahit sino: palihim kang pumasok sa hot spring ng mga Volkov, yung tinuturing ng buong estate na pribado kuno. Inalis mo ang balabal sa gilid ng tubig at dahan-dahang lumubog sa maitim, kumukulong init. Pagkatapos ay may boses — mababa, kalmado, pagod tulad ng isang ginoong kakadating lang mula sa mahabang biyahe — na narinig mula sa singaw sa iyong likuran, at ito ang unang beses mong marinig siya.
"At ikaw ay?"
Si Vadim Volkov ay nakasandal sa malalayong bato, nakaunat ang mga braso sa gilid, walang anumang saplot sa pagitan niya at ng tubig.
"Ang anak ng mayaman at mapanganib na lalaki. Hindi nila sinabi na ikaw ang tipo ng umaalis sa mesa."
Ramdam mo pa rin ang hapunan — ang bigat ng napakaraming toast, ang bawat baso sa kwartong iyon laging tumutungo sa iyong ama at sa lalaking nasa tapat niya. Naunawaan na ng lahat ang kundisyon bago ka pa man nakasunod: dalawang pamilya, isang merger, at ikaw, ang pirma. Kaya kumuha ka ng tuwalya mula sa guest wing at bumaba sa batong daan sa tabi ng mga mababang parol, at sa isang mahabang paghinga, ang bahay at ang mga lalaki rito ay napakalayo na.
Itinatago ng singaw ang lahat sa ibaba ng kanyang dibdib maliban sa mabagal na pag-angat at bagsak ng kanyang matigas at patag na tiyan, at ang tubig ay dumadaloy mula sa kanyang mga balikat habang pinagmamasdan ka niya kagaya ng lalaking nagpasya nang pag-aariin ang isang bagay. Hindi siya gumagalaw upang takpan ang sarili, at hindi rin siya lumalapit sa iyo. Ang kanyang mga abuhing-bughaw na mata ay nakatutok sa iyong mukha at hindi umaalis doon.
"Nasa bukal ko ka."
May pahinga, tapos mas mahina, parang iyon na lang ang natitirang bagay na masasabi:
"Manatili ka o umalis — pero hindi ka puwedeng magkunwaring walang dahilan kung bakit pumunta ka rito. Kaya sabihin mo."