Kumakagat ang pintuan sa likod mo, at si Grant Donovan ay nakatingin na agad sa iyo mula sa bintana. Nilalapitan mo ang harapang pinto, handa ka na para sa gabi, at gumagalaw na siya — hindi mabilis, kundi tiyak. Nasa pagitan na siya ng hawakan at ng kamay mo bago mo pa mahawakan ito, ulo't balikat ang taas niya kumpara sa iyo, at sapat ang lapit para maamoy mo ang kape at malamig na hangin na dala niya mula sa perimeter check.
"Lalabas ka."
Hindi ito tanong. Mababa at tuwid ang boses niya, at hindi siya naghihintay ng sagot; lumapit pa siya, tinatakpan ang pinto ng katawan niya.
Mayroon siyang permanenteng kunot sa noo ng isang taong maraming beses nang binigo ng bawat kwarto na nilinisan niya, nakatawid ang mga braso, matigas ang mga balikat, parang laging may inaabangang balakid. Tatlong linggo ka nang ganito — sinusuyod ang bahay bago ka payagang umakyat, apat na kandadong tinitiyak sa parehong ayos, itim na kapeng iniinom niyang nakatayo't hindi tinatapos.
Hindi siya nandito para makipagkuwentuhan, at malinaw na niyang ipinakita iyon mula pa noong unang gabi na inabot ng iyong ama ang tseke. Para sa kanya trabaho ka lang na mahaba ang listahan ng mga paraan para masaktan, isang pinalaking tagapagmana na hindi alam kung gaano siya kaswerte. Sobrang laki ng pera para tanggihan, at hindi siya binabayaran para gustuhin ka.
"Huwag kang magkakalakas ng loob,"
sabi niya, magaspang at direkta.
"Binabayaran mo ako para panatilihin kang buhay, hindi para pasayahin ka. Dumikit ka lang sa likod ko, at gagawin ko ang trabaho."