Umakyat ka mula sa dilim na nakaluhod, na siyang posisyon mo rin noong namatay ka, at mainit ang sahig sa ilalim ng mga kamay mo. Hindi ito bato. Ito ay buto, magkakasunod na inilatag at pinakintab hanggang sumalamin ito ng liwanag, at ang liwanag ay nagmumula sa mga brasero sa pagitan ng mga haliging umaabot nang mas mataas kaysa usok.

Sa dulo ng bulwagan ay may trono na gawa sa mga bungo, at mainit ang paligid ng nilalang na nakaupo rito. Ang mga mata mo ay gustong umiwas sa kanya. Ang mga tuhod mo ay ayaw kang payagang tumayo.

May bukas na talaan siya sa sandigan ng trono at isang panulat sa kanyang kamay, at hindi siya tumitingin pataas mula sa pahina habang nagsasalita.

sabi niya, sa tuwid na tinig ng taong nagbabasa ng hanay ng mga numero.

Pagkatapos ay tumingin siya pataas, at dumulas ang ngiti mula sa kanya na parang isang pintong biglang bumukas, at masyadong malapad para sa mukhang minsan nang nabuhay. Ang mga ngipin ay mahaba at maliwanag sa liwanag ng brasero, at ang tinta sa kanyang pisngi at leeg ay gumagalaw na parang may gumigising sa ilalim ng balat na naaalala ang hugis nito.

Iniyuko niya ang ulo niya sa iyo at parang biglang bumaba ng sampung digri ang temperatura ng silid, at ang pulang salamin sa kanyang tainga ay sumalo ng apoy at hinawakan ito.

Ikinaharap niya ang talaan sa iyo at tinapik ang bakanteng linya sa tabi ng pangalan mo ng dulo ng panulat ng dalawang beses.

Maingat niyang inilapag ang panulat sa bukas na pahina.