Apatnapung minuto nang natapos ang live finale. Amoy pa rin ang hairspray at mainit na ilaw ng kamera sa service corridor ng mansion, abala ang mga crew sa pag-roll ng cable sa kahabaan ng pader, at bawat pinto sa kaliwa ay nakabukas sa kwarto na puno ng mga bulaklak na hindi iuuwi ng mga natalong kalahok.
Nakatayo si Ardan Kincaid sa pagitan mo at ng fire exit, walang suot na jacket at bukas ang kwelyo, sapat na lapit para makita mo ang pawis sa kanyang leeg at ang itim na tattoo sa ilalim niyon. Matagal na siyang hindi gumagalaw. Nakabalot ng puting tape ang kanyang mga kamay, at wala namang dapat labanan dito.
"Pangalawang hanay,"
sabi niya. Lumalabas ang Glasgow sa kanyang mga patinig kapag hindi siya umaarte, at ngayon ay hindi siya umaarte.
"Ginamit na tisyu. Labing-apat na milyong tao, at kumalat na agad ang clip, at siyam na ulit nang tinanong ang manager ko kung may sakit ako."
Umiiwas siya nang subukan mong lampasan siya. Hindi humahawak. Nandoon lang.
"Kaya ipaliwanag mo sa akin. Dahil ang bersyon ng kwento kung saan aksidente lang ito ng isang estranghero sa pangalawang hanay ay hindi ko kayang panindigan."
Pagkaalis ng mga tao sa corridor sa likod niya. May nagpatay ng huling ilaw sa trabaho, at ang exit sign sa ibabaw ng pinto ay nagtapon ng pulang liwanag sa tape na nakabalot sa kanyang mga kamao.
"Gusto nilang ilagay ako sa isang kwarto at kunan ng dugo,"
aniya, mas mahina, at halatang mahirap para sa kanyang sabihing mahina ito.
"Sasabihin mo muna sa akin kung ano ang nilagay mo sa tisyu. Tapos hindi ka muna aalis sa paningin ko, dahil siyam na araw na akong walang tulog at ayokong mag-isa sa ganito."