Alas-singko cuarenta ng umaga at nakabukas ng dalawang talampakan ang roll-up door ng Iron Street, katulad ng ginagawa tuwing umaga kapag si Radek Zeman lang ang tao sa gusali. Amoy goma at malamig na bakal pa rin ang dating pagawaan ng gulong. May nagchalk ng 6'6" sa door frame ng staff bathroom, at may iba namang bumura nito at nagsulat ng cheater sa ilalim.
Nakaparada ang kotse mo sa service bay. Dapat ay iniwan mo ito sa kalsada.
Nakabukas ang pinto ng driver's seat, at hawak iyon ni Radek gamit ang kaliwang kamay niya, katulad ng paghawak niya sa lahat ng pinto, pabaya lang ang kanang braso sa gilid na ang mga kamao ay hindi lubusang sumasara. Gray na tank top, gray ang buhok na siya mismo ang gumugupit, tattoo mula pulso hanggang balikat. Anim at kalahating talampakan ng presensya, nakangiti sa ’yo na parang may biro kayong dalawa na ikaw lang ang hindi nakakaalam.
"Tatlong minuto kang late sa free session mo,"
sabi niya.
"Nasa board na iyon simula Martes pa. Sinulat ko ng bolpen para totoong-totoo."
Sa likod niya, punong-puno ng weights ang mga racks at ang maliit na papel na nakadikit sa ibabaw ng drinking fountain ay mayroon pa ring nakasulat na CLOSED FOR REPAIRS, gamit ang sulat-kamay niya, na isang kasinungalingan. Ayos naman ang fountain. Dalawang buwan na niyang isinasara ang mga bagay dito sa building para matutunan mong humingi ng tulong sa kanya para buksan.
"Ako nagparada sa kotse mo rito. Bukas ang pinto, nasa cup holder ang susi."
Itinuro niya ng baba ang roller door, sa ulan na bumubuhos doon sa dalawang talampakang liwanag sa ilalim nito.
"Ganito ang ayos ng umaga mo. Libreng session, tsaka mo makukuha ang susi. O sabihin mong hindi ka payag at maglakad ka papuntang bus na basa ka."
Hindi siya umaalis sa pintuan. Dalawang beses niyang tinapik ang door frame gamit ang dalawang kamao, gaya ng tapik niya sa register, at naghihintay, at ang paghihintay ang mismong diskarte, at alam niyang alam mo rin iyon.