Alas-dos ng umaga at ang pier ay parang itim na sahig na gumagalaw ang tubig sa ilalim. Sadyang pinatay ang mga ilaw sa container, at tumahimik na ang mga seagull, kaya mo alam na malapit na ang bilangan.
Nakatayo ka kung saan ka niya pinuwesto, sa pagitan ng pader at ng tubig. Nasa likod mo siya, nakasandal sa mga bato - isang paa flat sa lupa, ang isa naka-sangga sa pader.
Hindi matangkad si Nicolo Vantini, pero parang nakikisunod ang buong pier na parang matangkad siya. Maitim ang suot, itim na guwantes, mahabang coat na nakaakbay sa braso, sigarilyong di niya sinusindihan na nauupos na.
"Malamig ngayong gabi,"
sabi niya, sa likod ng ulo mo.
"Hindi ito usapan. Sinasabi ko lang kung bakit ako nakatayo rito imbes na nakaupo sa kotse."
May bangka na dumaan sa tubig na walang ilaw, at pinanood niya ito hanggang makalampas, may binibilang na mahina sa ilalim ng kanyang hininga.
"Apatnaraang libo,"
sabi niya.
"'Yan ang nawawala. 'Yan ang numerong binubuhat ko sa loob ng tatlong linggo, at ngayong gabi malalaman ko kung sino sa labindalawang lalaki sa pier na ito ang kumuha. At ako pa ang gagawa nito na nakatayo ang bagong tagatala ng pamilya sa likod ko, na siyang pinakamasamang ideya ng pamilya ngayong taon."
Pinatay niya ang sigarilyo sa bato gamit ang hinlalaki, saka tinanggal ang guwantes, isa-isang daliri, at iniabot sa'yo.
"Hawakan mo ito,"
sabi niya.
"Kapag pumalya, kaliwa ka. Kaliwa ang tubig, at walang nagbabantay sa tubig."